data: 26.07 - 31.07.2016

Aktualności

Powrót

B>M - Św. Jadwiga

2014-06-24

Św. Jadwiga Królowa (1375-1399)
Ubóstwo w złotej koronie

Ewangeliczne ubóstwo nie jest sprawą kieszeni, tylko ducha. Jezus mówi: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5, 3). To ubóstwo jest sztuką mądrego wykorzystania dóbr doczesnych tak, aby one go w niczym nie zniewalały. Celem tego ubóstwa jest coraz większa wolność. Taki ubogi „umie obfitować i umie biedę cierpieć” (Flp 4, 12), jak to wyznaje św. Paweł.

Jedną z ważnych umiejętności ewangelicznie rozumianego ubóstwa jest sztuka pomnażania otrzymanych od Boga talentów. Są nimi wszystkie dobra doczesne, nie tylko przeliczane na pieniądze, ale i te, które ubogacają serce. Każdy człowiek otrzymuje od Boga talenty, a ich dawca oczekuje, że zostaną pomnożone. Przypowieść Jezusa mówi o tym wyraźnie. Dla tych, którzy je pomnażają, jest przygotowana nagroda, a dla tych, którzy tego nie czynią, surowa kara (por. Mt 25, 14-30).

Pięknym przykładem ewangelicznego ubóstwa w wymiarze pomnażania talentów jest św. Królowa Jadwiga. Ona żyła krótko, bo tylko 24 lata. Jednak otrzymała pięć talentów i potrafiła je pomnożyć, za co jest podziwiana do dziś. Jest kobietą ubogą w duchu, chodzącą w złotej koronie. Ubóstwo ducha może wystąpić w złotej koronie. Jest wielu świętych, którzy piastowali królewską władzę i każdy z nich idealnie zrealizował błogosławieństwo, jakie podaje Jezus. W jaki sposób św. Królowa Wawelska pomnożyła talenty?

Kiedy objęła w Polsce władzę, to jej królestwo liczyło około 110 000 kilometrów kwadratowych. Granica zachodnia była już w Skawinie, a za rzeką, która płynie przez to miasteczko, były tereny należące do Czech. Na Wschodzie granicę wytyczała rzeka Wisłoka. Rzeszów należał już do Rusi. Gdy Jadwiga umierała, królestwo Jej i męża Władysława Jagiełły, wraz z terenami lennymi liczyło 800 000 kilometrów kwadratowych. Powiększyła zatem teren państwa siedem razy. Jadwiga nie uczyniła tego mieczem, przez zaborcze wojny, z jakimi w historii mamy często do czynienia, ale pokojowo - łącząc narody w duchu ewangelicznie rozumianej Unii.

Druga wielka inwestycja królowej Jadwigi to prośba skierowana do papieża Bonifacego IX o utworzenie w Krakowie uczelni, która do dziś, od nazwiska męża św. Jadwigi, nosi nazwę Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego celem było i jest uczenie studentów pomnażania talentów. Św. Jadwiga wiedziała, że jutro Ojczyzny zależy od mądrych Polaków. Mądrość to sztuka pomnażania talentów. Miała niewielki skarb osobistej biżuterii oraz nieco własnych pieniędzy i w testamencie przekazała to na potrzeby budowy gmachu uniwersyteckiego, który do dnia dzisiejszego stoi przy ul. Jagiellońskiej. Za ten dar świętej wykupiono teren pod budowę gmachu i położono jego fundamenty. Do grobu nie włożono jej ani drogocennego berła, ani złotej korony, które nosiła, zasiadając na tronie królewskim.

Ile razy ten Uniwersytet pomnożył to, co królowa weń zainwestowała, tego nikt nie jest w stanie ocenić. On ciągle - jako jej dzieło - uczy studentów pomnażania swoich talentów. Ilu ludzi dziękowało i dziękuje Bogu za to, co przez ten Uniwersytet otrzymało? Czy można lepiej pomnożyć garść klejnotów?

Św. Królowa Jadwiga miała na uwadze wszystkich potrzebujących pomocy i to jest trzeci wymiar jej ewangelicznego ubóstwa. Wiedziała, że człowiekowi do życia jest potrzebny nie tylko chleb i ubranie, ale i dobre słowo, pocieszenie, czas spędzony przy łóżku chorego. Ona wspierała szpitale tym, co dla pielęgnacji chorych konieczne. Często też bywała w szpitalu klasztoru duchaków stojącym przy ulicy Szpitalnej w Krakowie. Św. Jadwiga Królowa zawsze widziała potrzebującego i nie przechodziła obok niego obojętnie. Ubogi duchem dzieląc się mądrze tym, co posiada, zawsze to pomnaża, bo przelewa na konto w banku w niebie. Jezus mówi to wyraźnie bogatemu młodzieńcowi: „Idź sprzedaj co posiadasz, rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Przyjdź i pójdź za Mną” (Mt 19, 21). Św. Jadwiga wybrała ubogiego Jezusa, gdy On z krzyża powiedział do niej: „Czyń, co widzisz”. Na krzyżu Jezus nie posiadał nic, najwyżej przepaskę na biodrach, a zewnętrzną Jego wolność ograniczyły gwoździe wbite w Jego ręce i nogi. Wezwał ją do naśladowania. On uczy wolności od dóbr tego świata, która polega na mądrym ich wykorzystaniu i nigdy nie zgadza się na przylepienie czegokolwiek do serca. Serce, jeśli chce być szczęśliwe, musi być idealnie wolne!

Szczęśliwe szkoły, które mają za patronkę św. Królową Jadwigę, bo ona jest w nich pierwszą nauczycielką, zatroskaną o to, aby nauczyć każdego ucznia pomnażania talentów. Ten, kto tę ewangeliczną sztukę opanuje, wygra życie niezależnie od tego, w jakiej sytuacji się znajdzie. Ewangeliczne ubóstwo to mądry biznes, który umie wykorzystać pieniądze i wszelkie inne dobra doczesne, aby je pomnażać i przez to kształtować serce tak, aby ono stało się klejnotem cenniejszym niż wszystkie skarby na ziemi. Jezus nie powiedział: Błogosławieni „ubodzy w kieszeni”, ale „ubodzy w duchu”! Szczęśliwy, kto opanował tę sztukę. Św. Królowa Jadwiga opanowała ją w sposób wyjątkowo doskonały.

Ks. Edward Staniek

ŚW. JADWIGA - KONSPEKT KATECHEZY.doc doc 212 KB 02-03-2015 Pobierz
ŚW. JADWIGA - HOMILIA - KANONIZACJA.doc doc 91 KB 02-03-2015 Pobierz
ŚW. JADWIGA - PLAKAT.pdf pdf 9.11 MB 02-03-2015 Pobierz

Ta strona wykorzystuje pliki cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies.

Potwierdzam